تبلیغات
وبلاگ علمی - مطالب چشم
منوی اصلی
وبلاگ علمی
  • وحید دوشنبه 30 مرداد 1391 12:12 ب.ظ نظرات ()

     امروزه خشكی چشم یكی از شایع‌ترین علت‌های مراجعه افراد به درمانگاه چشم پزشكی است.


    چشم بعضی افراد به حدی كه بتواند مرطوب و نرم و راحت باشد، اشك تولید نمی‌كند به طوری که بیشتر این افراد دچار احساس گزش، سوزش، خارش و خشكی در چشم و همچنین تحریك زیاد چشم موقع سیگار كشیدن می‌شوند.


    امروزه خشكی چشم یكی از شایع‌ترین علت‌های مراجعه افراد به درمانگاه چشم پزشكی است. بیشتر این مراجعه‌كنندگان، افراد بالای 55 سال اند، افرادی كه از لنزهای تماسی استفاده می‌كنند یا كسانی كه به طور مداوم با كامپیوتر سر و كار دارند و افرادی كه در آب و هوای خشك زندگی می‌كنند.



    خشكی چشم استفاده از كنتاكت لنز را مشكل یا غیرممكن می‌ کند. با كمال تعجب، زیاد شدن اشك هم ممكن است یكی از عوارض چشم خشك باشد. چنانچه ترشح معمول چشم، پایین‌تر از حد طبیعی باشد، عكس‌العمل غدد اشكی در مقابل تحریكات مخاط چشم، تولید زیاد اشك خواهد كرد. اگرچه این چشم به طور عمده خشك است، ریزش زیادی اشك، ممكن است خشكی ای را كه باعث این اشك ریزش شده مخفی نگه دارد.


    با بالا رفتن سن، تولید اشك كم می‌شود. اگر چه چشم خشك در هر سنی هم در زنان و هم در مردان ممكن است به وجود آید، اما زنان بعد از یائسگی بیشتر به خشکی چشم دچار می‌شوند.


    خشكی چشم ممكن است با تورم مفاصل و خشكی دهان همراه باشد كه در این حالت سندرم «شوگرن» نامیده می‌شود.


    بعضی داروها هم تولید اشك را كم می‌كنند و در نتیجه چشم خشك می‌شود. كسانی كه به عللی این داروها را مصرف می‌كنند، مجبور هستند خشكی چشم خود را تحمل كنند یا این‌كه از اشك مصنوعی استفاده کنند. در بروشور این داروها معمولا این موضوع توضیح داده می‌شود.


    معمولا چشم پزشك با معاینه معمولی قادر به تشخیص است. بعضی وقت‌ها آزمایش‌هایی لازم می‌شود. آزمایشی كه زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرد، شیرمر است كه كاغذ فیلتر مخصوص نوار مانندی را زیر پلك پایینی می‌گذارند و سرعت و میزان تولید اشك را در شرایط مختلف اندازه‌گیری می‌كنند.


    پرده اشكی چیست؟

    هنگام گریه كردن یا تحریك چشم، اشك جاری می‌شود؛ اما اشك یك عمل روزانه مهم‌تر از اینها دارد. با هر پلك زدن، پرده‌ای از اشك روی چشم گسترش می‌یابد و سطح بیرونی چشم را صاف و برای جذب نور شفاف می‌كند. بدون این پرده اشكی دید خوب ممكن نخواهد بود. پرده اشكی، از سه لایه تشكیل شده است؛ لایه چرب، لایه آبی و لایه ترشحات مخاطی.


    لایه چرب، قسمت بیرونی پرده اشكی است كه از غدد ریز كناره‌های پلك ترشح می‌شود. این غدد ریز را «میبـومین» می‌گویند. كار اصلی این لایه چرب این است كه سطح پرده اشكی را صاف و نرم كرده و از بخار شدن اشك جلوگیری كند.


    لایه آبی وسطی كه بزرگ‌ترین لایه پرده اشك است، قسمت اعظم آنچه را كه به طور معمول اشك می‌نامیم، تشكیل می‌دهد. این لایه آبی از غدد ریزی كه روی ملتحمه چشم منتشر است و همچنین از غده بزرگی و اصلی اشك ترشح می‌شود. (ملتحمه پرده ظریفی است كه داخل پلك و خارج كره چشم را می‌پوشاند). لایه آبی چشم را تمیز می‌كند و اجسام خارجی و مواد تحرك‌كننده چشم را از آن می‌شوید و دور می‌كند.


    داخلی‌ترین لایه اشكی شامل ترشحات مخاطی است كه توسط سلول‌های دیگر ملتحمه ترشح می‌شود. این لایه باعث می‌شود كه لایه آبی به طور یكنواخت روی سطح چشم گسترده شده و چشم همیشه مرطوب نگه داشته شود. اگر این لایه نبود، اشك به چشم نمی‌چسبید.



    نكته جالب این است كه دو نوع اشك وجود دارد؛ اشكی كه چشم را نرم و لغزنده می‌كند و اشكی كه بر اثر تحریك چشم یا احساسات عاطفی به وجود می‌آید. اشكی كه چشم را لغزنده می‌كند، به طور مستمر تولید می‌شود، اما اشك زیاد وقتی تولید می‌شود كه چیزی چشم را تحریك، یا این‌كه شخص گریه كند.


    از اشك مصنوعی استفاده كنید

    اساس درمان خشکی چشم، جایگزینی اشك مصنوعی به جای اشك طبیعی است. اشك مصنوعی به صورت قطره‌های چشمی در داروخانه‌ها در دسترس است كه بدون نسخه هم داده می‌شود. با استفاده از آنها نرمی، لغزندگی و رطوبت چشم دوباره به دست می‌آید.


    انواع مختلف آنها در بازار فراوان است و افراد نیازمند به آن چند نوعش را امتحان می‌كنند تا مناسب‌ترین آنها را كه با آن احساس راحتی می‌كنند به دست آورند و مقدار استفاده آن به اندازه مورد لزوم است. ممكن است یك تا دو بار در روز باشد یا این‌كه چند بار در ساعت.


    ذخیره كردن و نگهداری اشكی كه به طور طبیعی تولید می‌شود نیز یك راه دیگر برای مرطوب نگه داشتن چشم است. اشك پس از این كه سطح روی چشم را شست و شو داد، وارد سوراخ كوچكی به نام پانكتوم می‌شود كه در هر پلك وجود دارد، سپس از داخل كانال كوچكی به كیسه اشكی می‌ریزد و بعد توسط كانال دیگری به بینی راه می‌یابد.


    این كانال‌ها را ممكن است چشم پزشك به طور دائم ببندد. این بستن باعث می‌شود مقداری اشك جمع‌آوری شود و چشم به مدت زیادتری مرطوب بماند. جلوگیری از بخار شدن اشك نیز می‌تواند عوارض چشم خشك را بهبود بخشد.


    در زمستان وقتی بخاری روشن می‌شود، با استفاده از دستگاه مرطوب‌كننده یا با گذاشتن یك ظرف آب روی شوفاژ می‌توان رطوبت هوا را افزایش داد.


    استفاده از عینك غواصی باعث جلوگیری از بخار شدن اشك توسط باد می‌شود. عواملی كه خشكی هوا را بیشتر می‌كنند، باعث می‌شوند افرادی كه چشم خشك دارند، احساس ناراحتی بیشتری كنند. این عوامل همچون گرمای بیش از اندازه اتاق، سشوار، روزهای بادی یا هر چیز كه ماده تحریك‌كننده‌ای به هوا اضافه كند، و به ویژه سیگار كشیدن برای این افراد بسیار ناراحت‌كننده است.


    بعضی از افرادی كه چشم خشك دارند، از خارش شدید چشم موقع بیدار شدن شكایت دارند. این عارضه با تجویز یك پماد هنگام خواندن، قابل درمان است. لازم است از پماد كمترین مقدار ممكن مصرف شود زیرا پماد زیادی باعث تاری دید موقت می‌شود. اگرچه پمادهای حاوی ویتامین A به نظر می‌رسد برای افراد مبتلا به «سندرم استیونس ـ جانسون» و بیماری «پمفیگوئید» مفید است، اما برای افرادی كه چشم خشك دارند فایده‌ای ندارد.


    اشخاصی كه چشم خشك دارند، ممكن است فقط به اشك مصنوعی احتیاج داشته باشند، ولی گاه خشكی چشم آنقدر زیاد است كه صدمات جدی به چشم می‌زند. در این صورت حتما باید به چشم پزشك مراجعه، تا تشخیص و درمان شود.


    آخرین ویرایش: دوشنبه 30 مرداد 1391 12:16 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:36 ب.ظ نظرات ()
    آخرین ویرایش: دوشنبه 19 تیر 1391 12:55 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:30 ب.ظ نظرات ()
    در بیمارانی که دوربینی و یا نزدیک بینی شدید دارند ویا ضخامت قرنیه برای اصلاح با لیزر کافی نباشد، می توان بدون خارج کردن لنز طبیعی چشم، با کار گذاشتن لنز داخل چشمی مخصوصی در داخل چشم عیب انکسار را اصلاح کرد. با این عمل چون عدسی طبیعی چشم دست نخورده باقی می ماند، قدرت تطابق چشم حفظ شده و افرادی که به سن پیرچشمی نرسیده باشند، علاوه بر دید خوب دور، دید نزدیک خوبی نیز خواهند داشت. در این عمل از طریق ایجاد برش بسیار کوچکی در محیط قرنیه، لنز ظریفی در جلوی لنز طبیعی چشم کار گذاشته می شود تا نزدیک بینی و یا دوربینی را اصلاح کند.

    این لنزها انواع مختلف دارند. عده ای از آن ها در اتاق قدامی چشم (پشت قرنیه و جلوی عنبیه قسمت رنگی چشم) قرار می گیرند و عده ای از آن ها در اتاق خلفی چشم (بر روی عدسی بیمار و در پشت عنبیه).


                                              لنز اتاق قدامی (آرتیزان) 


                 لنز اتاق خلفی یا لنزهای کولامر

    این لنزها به صورت دائمی داخل چشم قرار داده می شوند ولی در هر زمانی می توان با عمل جراحی آنها را برداشت. هر كدام از این انواع معایب و مزایای خاص خود را دارند. رایج ترین آنها Verisyse و Artisan است. لنزهای Verisyse ، لنزهای نازک ولی غیر قابل انعطافی هستند که تأییدیه انجمن دارو و غذای آمریکا (FDA ) را نیز دریافت کرده اند و تدریجا در بین چشم پزشکان مقبولیت پیدا می کنند. لنز دیکری که احتمالا بهتر است، نوع تاشو یا انعطاف پذیر این لنزهاست(Artiflex & Veriflex) که برای اصلاح دوربینی و یا نزدیک بینی شدید استفاده می شود. مزیت این لنز ،این است که در حالت تا شده وارد چشم می شود و سپس در داخل چشم باز شده و کار گذاشته می شود؛ لذا می توان از برش کوچکتری آنرا کار گذاشت و در نتیجه آستیگماتیسم ناشی از برش عمل کمتر است. 


                                  لنز آرتیزان به سطح قدامی عنبیه قلاب می شود  


                                               محل قرارگیری لنز آرتیزان در چشم پس از عمل 

    این لنزها برای کسانی پیشنهاد می شود که شماره چشمشان بیشتر از محدوده قابل اصلاح با جراحی های لیزری قرنیه ( لیزیک، لازک و ....) است و یا ضخامت قرنیه کمی دارند. از انجاییکه این عمل توأم با ریسک بالاتری است، در افرادی که نزدیک بینی و دوربینی بالاتری دارند بکار می رود. این عمل عوارض بالقوه احتمالی مهمی نظیر عفونت (اندوفتالمیت) و کاهش سلولهای اندوتلیوم قرنیه دارد اما در در حال حاضر در اکثر کشورهای جهان من جمله اروپا و امریکای جنوبی با موفقیت زیاد استفاده می شود.تعداد زیادی از بیماران اینجانب که شرایط این عمل را داشته اند با موفقیت در کلنیک های ونک و نگاه توسط اینجانب تحت عمل جراحی قرار گرفته اند. 


    آخرین ویرایش: دوشنبه 19 تیر 1391 12:35 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:27 ب.ظ نظرات ()
    اپی _ لیزیک عمل لیزری جدیدی است که با هدف برطرف کردن بعضی از عوارض بالقوه LASIK و LASEK ابداع شده است. این روش در افرادی که ضخامت قرنیه کم است، افراد ارتشی و ورزشکاران مناسب تر است. این تکنیک شباهت هایی به هر دو تکنیک فوق دارد، اما در چند نکته کلیدی با آنها متفاوت است.

    در لیزیک LASIK با استفاده از یک تیغ تیز و یا لیزر، فلپی (لایه ای) از قرنیه(به ضخامت 160 میکرون) برش داده می شود که ممکن است ضخیم تر از حد مورد نظر بریده شود. در لازک LASEKنیز لایه سطحی نازکی از قرنیه یعنی اپیتلیوم آن بلند شده و با لولایی به سطح قرنیه چشبیده باقی می ماند. این مرحله در اپی لیزیک نیر انجام می شود، اما بجای تیغ ظریف لیزیک، جراح از تیغ لرزشی پلاستیکی کندی استفاده می کند. همچنین بجای استفاده از الکل که در لازک برای شل کردن لایه اپیتلیال اسفاده می شود؛ جراح از تیغه ای پلاستیکی بنام "جداگر اپیتلیتال" برای جدا کردن ورقه ای از سطح چشم کمک می گیرد.در این روش با پرهیز از استفاده از الکل، احتمال مرگ سلولهای اپیتلیال کم می شود.

    ار آنجائیکه برداشتن فلپ اپیتلیال در افرادی که انحنای قرنیه پرشیبی دارند(که معمولا نزدیک بینی بالاتری دارند)، مشکلتر است؛ این روش در افرادی که انحنای قرنیه کم شیب تری دارند(یعنی نزدیک بینی کمتری دارند)، مناسب تر است.


    پس از ایجاد فلپ اپیتلیال، فلپ به آرامی بلند شده و به عقب برگردانده می شود. با استفاده از لیزر اکسایمر شبیه LASIK یا PRK بستر قرنیه تراش داده می شود. سپس فلپ اپیتلیالی به جای اول خود برگردانده می شود. لنز تماسی مخصوصی( که قابلیت نفوذ اسیژن بالایی دارد)، برای محافظت از فلپ و ترمیم مناسب سلولهای اپیتلیال روی چشم گذاشته می شود.شما پس از عمل اپی_ لیزیک احساس درد کمی خواهید داشت که نسبت به PRK یا لازک LASEK کمتر است و با مسکن آرام می شود.

    دوره بعد از عمل

    حدود سه روز پس از عمل اپیتلیوم(سلولهای سطح قرنیه) ترمیم شده و پزشک لنز تماسی شما را برمی دارد. بلافاصله پس از عمل بینایی خوب نیست اما پس از گذشت سه روز اکثر بیماران بینایی40/20 و یا حتی 20/20 دارند.در بعضی موارد برای رسیدن به بینایی نهایی به سه تا شش ماه زمان نیاز داریم. معمولا یک هفته پس از عمل قادر به رانندگی خواهید بود. در مقایسه با لیزیک، که فرد از همان روز عمل و یا تا چند هفته ای پس از عمل، بینایی خوبی دارد و روز بعد از عمل قادر به رانندگی است، در این روش دوره بهبودی طولانی تر است. مثل سایر موارد لیزر، در اپی_لیزیک نیز انجام دقیق دستورات پزشک فوق العاده مهم است؛ زیرا کیفیت بینایی نهایی شما به نحوه ترمیم قرنیه چشمتان بستگی دارد. از داروها و قطره هایتان به موقع استفاده کنید و در وقت تعیین شده برای ویزیت به پزشکتان مراجعه کنید.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:22 ب.ظ نظرات ()
    لازک (LASEK (laser epithelial keratomileusis

    تکنیک نسبتا جدیدی است که در واقع شکلی از PRK است. این تکنیک بیشتر برای افرادی که ضخامت قرنیه پایین دارند و یا شیب انحنای قرنیه کم است، پیشنهاد می شود.لازک با هدف کاهش شانس بروز عوارض ناشی از فلپ (لایه برداری) لیزیک ابداع شد.

    تکنیک عمل لازک

    در لازک، اپیتلیوم یعنی سطحی ترین لایه قرنیه (بجای اینکه در لیزیک فلپ با میکروکراتوم برش داده میشود) با وسیله ای بنام ترفاین برش داده می شود. سپس الکل را پنج برابر رقیق کرده و به مدت حدود 30 ثانیه روی سطح قرنیه می گذاریم. الکل رقیق شده لایه اپیتلیوم قرنیه را شل می کند.

    سپس الکل را برداشته و با وسیله مخصوصی لبه های فلپ اپیتلیوم ( لایه) را بلند کرده و به آرامی آنرا بر روی خودش شبیه فرش لوله می کنیم. در مرحله بعد با استفاده از لیزر اکسایمر شبیه لیزیک یا PRK بستر قرنیه را تراش داده و اصلاح می کنیم. سپس فلپ اپیتلیوم به جای اول برگردانده می شود و برای پیشگیری از لغزیدن و جابجا شدن آن، بر روی چشم لنز تماسی گذاشته می شود.

    دوره پس از عمل

    دوره بعد از عمل لازک شبیه PRK است. پس از ترمیم لبه های فلپ اپیتلیال، لنز تماسی برداشتن می شود. معمولا 4 تا 7 روز پس از عمل بینایی در حد مطلوبی بهبود می یابد.سایر عوارض و نتایج شبیه PRK است.

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:19 ب.ظ نظرات ()
    افرادی که داوطلب عملهای جراحی لیزری (عمل لیزیک و لیزر (PRK) و لازک) هستند باید شرایط زیر را دارا باشند:

    حداقل سن 18 سال و حد اکثر تا زمانی که فرد آب مروارید نداشته باشد.

    عدم تغییر قابل توجه نمره عینك در یكسال گذشته یعنی حداکثر بیش از 5/0 دیوپتر تغییر نکرده باشد.

    ضخامت کافی قرنیه

    نزدیک بینی 1- تا 10- دیوپتر

    آستیگماتیسم 5/0 تا 6 دیوپتر

    دور بینی حداکثر تا 6 دیوپتر

    عدم وجود كواتوكونوس (قوزقرنیه)و یا نامنظمی در سطح قرنیه

    عدم وجود بیماریهای عمومی نظیر انواع روماتیسمِ، دیابت پیشرفته و نقص ایمنی

    عدم حاملگی و شیردهی

    عدم وجود بیماریهای چشمی مثل گلوكوم (آب سیاه) ، آب مروارید، خشکی متوسط تا شدید چشم و بیماری تبخال چشمی،

    گشاد نشدن بیش از حد معمول مردمک چشم در تاریکی

    داشتن توقعات واقعی از قابلیت و توانایی‏های عمل جراحی لیزر (PRK) یا لیزیك در تصحیح دید.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:17 ب.ظ نظرات ()
    لیزر اگزایمر وسیله ای است که از آن امروزه برای اصلاح جراحی عیوب انکسار استفاده می شود.اعمال جراحی رایجی که از این لیزر استفاده می کنند شامل : لیزیک(LASIK)، لازک(LASEK)، پی آر کی (photorefractive keratectomy (PRK ، پی تی کی ( Photo Refractive Keratectomy(PTK و ..... است.

    از لیزر اگزایمر از سال 1987 برای عمل PRK استفاده می شد و در سال 1995 استفاده از این لیزر در PRK مورد تأیید انجمن دارو و غذای آمریکا FDA قرار گرفت.لیزر های اگزایمر خاصی برای لیزیک تأییدیهFDA گرفته اند. این لیزر، لیزر سرد (عدم تولید حرارت) بوده و اجازه برداشت دقیق بافت (به منظور شکل دهی مجدد سطح قرنیه)، بدون آسیب حرارتی به بافت های مجاور را می دهد.
    لیزر اگزایمر؛ لیزری بسیار دقیق بوده که با استفاده از امواج نوری با انرژی زیاد و غیر قابل رویت، سطح قرنیه را تراش میدهد. پس می توان سطح قرنیه را کم شیب تر یا پر شیب تر کرد. چنین می توان تصور کرد که این لیزر سطح قرنیه را طوری تراش می دهد که انگار لنز تماسی دائمی روی قرنیه گذاشته باشیم.

     دقت لیزر اگزایمر به حدی است که با هر پالس طی 12 بلیونیوم ثانیه 25/0 میکرون از بافت را تراش می دهد که معادل یک دویستم ضخامت موی انسان و یا 39 میلیونیوم اینچ است!!!!


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:15 ب.ظ نظرات ()

    کلمه لیزر (LASER) از حروف اول کلمات Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation گرفته شده است .در واقع لیزر منبع نوری است که نور بینهایت خالص (فقط با یک طول موج )تولید میکند . نور سفید ترکیبی از از رنگها (قرمز-نارنجی-زرد-سبز-آبی-نیلی-بنفش) با طول موچ 400 تا 700 نانومتر است که با چشم قابل رویت است در حالیکه نور مادون قرمز (طول موج بالای 700 نانومتر) و فوق بنفش (طول موج 100 تا 400 نانومتر)را با چشم نمیتوان دید. بنابراین لیزر ؛ تشعشع تولید شده توسط تقویت کننده های نوری میباشد که در طیف های مختلف از مادون قرمز تا فوق بنفش آن در پزشکی کاربرد دارد. پس نور لیزر مادون قرمز و فوق بنفش را با چشم نمیتوان دید. انواع لیزر استفاده های مختلفی در چشم پزشکی دارند مثلا در درمان آب سیاه، آب مروارید، پاک کردن کدورت کپسول عدسی پس از عمل آب مروارید، پارگی پرده شبکیه، درمان عواض چشمی دیابت و اصلاح عیوب انکسار. در جراحیهای لیزری برای تصحیح عیوب انکساری از لیزر اگزایمر که نوعی لیزر فوق بنفش است، استفاده می کنیم.


                                دقت تراش با لیزر بر روی موی انسان 

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید دوشنبه 19 تیر 1391 12:11 ب.ظ نظرات ()

    عیوب انکساری Refractive Errors

    عیوب انکساری چشم به سه شکل می باشند:میوپی یا نزدیک بینی؛ هیپروپی یا دوربینی؛و آستیگماتیسم

    درمیوپی یا نزدیک بینی؛ تصاویر در جلوی پرده شبکیه تشکیل می شوند و در نتیجه اشیا تار دیده می شوند. این حالت زمانی اتفاق می افتد که چشم نسبتا طویل باشد ویا قدرت انکساری قرنیه و لنز نسبتا زیاد باشد.میوپی معمولا در طفولیت شروع می شود و تدریجا تا بزرگسالی یعنی سنین 18 تا 21 سال پیشرفت می کند

    هیپروپی یا دوربینی؛ زمانی ایجاد می شود که تصاویر در پشت پرده شبکیه تشکیل می شوند و در نتیجه اشیا تار دیده می شوند. دراین حالت ،یا چشم نسبتا کوتاه است ویا قدرت انکساری قرنیه و لنز نسبتا کم است.بسته به شدت دوربینی و سن فرد؛ بعضی از افراد دوربین ممکن است با کمک تطابق عدسی ،هم دور و هم نزدیک را واضح ببینند. این وضع منجر به خستگی شدید چشم میشود و بهر حال با افزایش سن تدریجا قدرت تطابق کم می شود.


    در یک چشم طبیعی بدون استیگماتیسم,انحناء قرنیه در سطوح مختلف(افقی وعمودی)مثل یک توپ فوتبال مشابه هم می باشند.لذا در این حالت وقتی نور از قرنیه عبور می کند در یک نقطه واحد متمرکز می گردد.ولی وقتی آستیگماتیسم وجود داشته باشد,انحنا قرنیه در جهات مختلف(افقی و عمودی) مشابه هم نیستند مثل یک تخم مرغ که در یک طرف انحناء بیشتر(شیب بیشتر ) و در طرف دیگر مسطح تر (شیب کمتر) دارد.لذا باعث می شود نوری که از قرنیه عبور می کند در یک نقطه واحد متمرکز نگردد.لذا باعث یک تصویر بهم ریخته و نامنظم می گردد.بسیاری از افراد نزدیک بین یا دور بین درجاتی از استیگماتیسم نیز را همراه دارند.


                      نحوه تشکیل تصویر در آستیگماتیسم 

    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید یکشنبه 18 تیر 1391 12:21 ب.ظ نظرات ()
    پتوز پلک چیست؟

    پتوز یعنی افتادگی پلک فوقانی که ممکن است یک طرفه یا دو طرفه باشد. افتادگی پلک ممکن است خفیف ، متوسط و یا شدید باشد. پایین افتادن پلک، باعث پوشاندن قسمتی از مردمک و پوشاندن قسمت فوقانی میدان بینایی و خستگی چشم ها می شود. برای باز شدن مسیر بینایی فرد ابرو و پیشانی خود را بالا داده و در موارد شدید برای دیدن سر خود را به بالا و عقب گرفته و یا با انگشت چشم خود را باز نگه می دارد. موارد خفیف فقط از نظر زیبایی اهمیت دارند.

    علل پتوز چیست؟

    پتوز مادرزادی (که از بدو تولد وجود دارد) ناشی از نقص تکامل عضله بالا برنده پلک فوقانی است. در بزرگسالان عمدتا علت پتوز نازکی و ضعف عضله بالا برنده پلک فوقانی است. سایر علل پتوز عبارتند از: پیری، استفاده از لنز تماسی، ضربه و آسیب پلک و ندرتا تومر، اختلالات عصبی نطیر فلج یا ضعف عضلات (میوپاتی) .

    آیا پتوز می تواند با سایر بیماری های چشمی همراه باشد؟

    کودکانی که مبتلا به پتوز مادرزادی هستند، مکن است دچار آمبلیوپی (تنبلی چشم)، استرابیسم (انحراف چشم) یا عیوب انکساری (نزدیک بینی، دور بینی و آستیگماتیسم) باشند. بنابراین همه کودکانی که دچار پتوز هستند باید توسط چشم پزشک معاینه شوند.

    آمادگی قبل از عمل

    چشم پزشک تارخچه پزشکی، عدم تقارن اجزاء صورت، محل قرار گیری ابروها، محل خط طبیعی پلک فوقانی، میزان افتادگی پلک، اندازه شکاف پلکی و قدرت عضله بالا برنده و سایر پارامترها را بررسی می کند. از وضعت چشم ها و چهره فرد عکس گرفته می شود. چشم و پلکها معاینه کامل چشم پزشکی می شوند و در صورت لزوم میدان بینایی ثبت می شود. بسته به وضعیت چشم و پلکها مناسبترین درمان به شما پیشنهاد خواهد شد.

    فواید عمل پتوز چیست؟

    جلوگیری از آمبلیوپی (تنبلی چشم) و استرابیسم ( انحراف چشم)
    افزایش قسمت فوقانی میدان بینایی و کیفیت دید
    بهبود ظاهر فرد و افزایش اعتماد به نفس
    برگرداندن پلک به محل طبیعی خود
    برگرداندن زیبایی طبیعی به فرد

    عمل جراحی پتوز چگونه انجام می شود؟

    عمل پتوز در بزرگسالان معمولا تحت بی حسی موضعی انجام می شود. پس از ریختن قطره بی حسی در چشم و شستشوی چشم با محلول ضد عفونی کننده (بتادین) مقدار کمی داروی بی حسی (گزیلوکایین) زیر پوست پلک بالا تزریق می شود تا این ناحیه بی حس شود. برش کوچکی روی خط طبیعی پوست پلک فوقانی داده می شود و عضله بالا برنده پلک را پیدا و پس از تنظیم محل پلک، آنرا کوتاهتر می کنیم تا پلک بالاتر کشیده شود و سپس پوست با بخیه های ظریف بسته می شود. بیمار پس از عمل از بیمارستان مرخص می شود. این عمل در اطفال تحت بی هوشی عمومی انجام می شود.

    در اطفال تصمیم گیری برای انجام عمل بر اساس شدت پتوز و قدرت عضله بالابرنده پلک است. اگر پتوز شدید نباشد، عمل تا سنین 3 الی 5 سالگی یعنی تا قبل از دبستان به تعویق می افتد. بهر حال اگر افتادگی پلک باعث انسداد مسیر بینایی شود، در سنین پایین تر حتی 3 هفتگی نیز قابل انجام است. اگر قدرت عضله بالابرنده پلک خیلی کم باشد، به جای کوتاه کردن عضله بالابرنده پلک، با کمک نخ یا بافت های خاصی پلک به ابرو آویزان می شود.  


    دستورات پس از عمل

    چشم به مدت 24 تا 48 ساعت پانسمان می شود. معمولا پلک بالا به مدت 7 الی 10 روز متورم است. زخم باید تمیز و خشک و بدون ترشح باشد. دستورات لازم در مورد نحوه تمیز کردن زخم و استفاده از پمادها به شما داده خواهد شد. معملا 2 تا 3 هفته از پمادها استفاده می شود.

    عمل پتوز چه خطرات و عوارضی دارد؟

    کبودی و تورم پلکها
    احتمال بسیار کم عفونت

    احتمال اصلاح بیش از حد معمول (پلک بالاتر قرار گیرد) یا اصلاح کمتر از حد معمول (پلک پایین تر قرار گیرد) که نیاز به عمل مجدد باشد.

    عدم توانایی در بستن کامل پلکها که می تواند موقتی یا دائمی باشد. این حالت نیاز به استفاده از قطره و پماد نرم کننده دارد. اگر این وضعیت دائمی باشد و برای بینایی خطری داشته باشد، لازم است پلک مجددا به محل قبلی برگردانده شود.

    در بعضی موارد در صورت تمایل پلک مقابل به افتادن، ممکن است بعد از عمل در پلک مقابل پتوز ظاهر شود.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید یکشنبه 18 تیر 1391 12:19 ب.ظ نظرات ()
    انتروپیون چیست؟

     برگشتن لبه پلکها به داخل(به طرف کره چشم) انتروپیون نامیده می شود. در این حالت مژه ها به سطح کره چشم (قرنیه) سائیده می شوند. انتروپیون بیشتر در پلک پایین دیده می شود.

    علائم و نشانه های انتروپیون چیست؟

    تحریک و درد و سوزش سطح چشم
    اشکریزش
    اگر درمان نشود، باعث آسیب قرنیه و زخم آن می شود و در نتیجه منجر به کاهش بینایی می شود.

    علل ایجاد انتروپیون چیست؟

    انتروپیون بیشتر در افراد مسن و به علت ضعف عضلات پلکها ایجاد می شود؛ اما یکی از علل شایع آن در ایران، تراخم است. تراخم بیماری شایعی در مناطق گرمسیری است و در گذشته در اکثر مناطق ایران بخصوص استان خوزستان شایع بوده است.این بیماری عفونی سطح کره چشم ها را درگیر کرده وباعث ناصافی و ایجاد بافت جوشگاه در سطح چشم شده و در نتیجه منجر به انتروپیون می شود.

    انتروپیون چگونه درمان می شود؟

      تا رسیدن نوبت عمل ممکن است از پماد های نرم کننده سطح چشم استفاده کنید و یا با زدن چسب پلک پایین را به سمت گونه کشیده تا از مالش بیشتر مژه ها بر روی سطح چشم جلوگیری شود. درمان معمول انتروپیون عمل جراحی است. با عمل جراحی، لبه پلک به محل طبیعی اولیه خود برگرداننده می شود و در نتیجه مژه ها دیگر به سطح چشم ساییده نمی شوند. درمان انتروپیون معمولا موفقیت آمیز است؛ گرچه ممکن است گهگاهی نیاز به عمل مجدد داشته باشد.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید یکشنبه 18 تیر 1391 12:16 ب.ظ نظرات ()
    شالازیون از ریشه یونانی و به معنای "توده کوچک "است و اندازه آن می تواند از ته سنجاق تا یک نخود درشت متفاوت باشد. شالاریون بصورت توده ای کوچک در پلک بروز می کند که علت آن انسداد غدد چربی پلک (غدد مایبومین) است. شالازیون می تواند در پلک بالا یا پایین ایجاد شود. شالازیون در ابتدا ممکن است شبیه گل مژه ، قرمز، متورم و دردناک باشد ؛ اما به طور معمول پس از چند روز بصورت توده ای بدون درد و با رشد تدریجی در می آید که بر خلاف گل مژه عاری از باکتری است. در اغلب موارد شالاریون طی چند ماه خود به خود از بین میرود؛ گرچه ممکن است پس از ناپدید شدن یکی، دیگری ظاهر شود.

    علائم و نشانه ها

    توده ای برجسته و متورم در پلک بالا یا پایین

    معمولا بدون درد است گرچه ممکن است حساس باشد

    اگر درشت باشد و روی کره چشم فشار بیاورد ، می تواند باعث آستیگماتیسم و تاری دید شود.
    تشخیص
    معمولا بیمار پس از شروع درد و ناراحتی به پزشک مراجعه می کند. پزشک با معاینات ساده شالازیون را تشخیص می دهد.

    پیشگیری

    اگر مستعد شالازیون هستید، تمیز نگهداشتن لبه پلکها ممکن است از عود آن جلوگیری کند. می توانید با آب گرم و شامپو بچه رقیق شده لبه پلکهایتان را شستشو دهید. لبه بیرونی پلکهایتان را حداقل روزی یک بار ماساژ داده و تمیز کنید. همچنین توصیه می شود که دست هایتان را تمیز نگهدارید و از آرایش لبه پلکها خود داری کنید.

    درمان

    اولین قدم درمان، کمپرس گرم است. حوله ای را در آب گرم مرطوب کرده و به مدت 10 تا 15 دقیقه روی پلکتان بگذارید. سپس پلکتان را به آرامی ماساژ دهید تا چربی سفت شده در داخل مجرای غده چربی بیرون آمده و مجرا باز شود و چرک و چربی تخلیه شود. این کار را روزی 4 بار تکرار کنید. این عمل باعث کاهش تورم و احساس راحتی خواهد شد. ممکن است پزشک پماد یا قطره آنتی بیوتیک تجویز کند.

    بهر حال اگر پس از گذشت شش هفته، شالازیون از بین نرفت، با تخلیه جراحی در مطب می توان آنرا برداشت.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید یکشنبه 18 تیر 1391 12:14 ب.ظ نظرات ()
    ناخنک بافت ارغوانی رنگ مثلثی شکلی است که در روی سطح چشم، در گوشه قرنیه رشد می کند. بعضی از انواع ناخنک در طی زمان رشد تدریجی دارند؛ در صورتی که رشد بعضی از انواع آن پس از مدتی متوقف می شود. به ندرت ممکن است ناخنک به حدی رشد کند که جلوی مردمک چشم را بگیرد.

    ناخنک در آب و هوای آفتابی و در گروه سنی 20 تا 40 سال شایع تر است. دانشمندان علت واقعی ایجاد ناخنک را نمی دانند. بهر حال از آنجاییکه اکثر افرادی که ناخنک دارند، زمان زیادی از اوقات خود را در فضای بیرون می گذرانند، بسیاری از پزشکان معتقدند که اشعه ماوراء بنفش نور خورشید ممکن است در ایجاد آن دخیل باشد. لذا در مناطقی که نور آفتاب شدید است؛ استفاده از عینک محافظ، عینک آفتابی و یا کلاه لبه دار توصیه می شود. در بعضی از مطالعات نیز شیوع ناخنک در مردان بیشتر از زنان گزارش شده که ممکن است بدلیل تماس بیشتر مردان با اشعه ماواراء بنفش نور خورشید باشد.

    درگذشته ناخنک به عنوان یک بیماری پیشرونده به حساب می آمدو برای جلوگیری ازرشدناخنک روی قرنیه وکاهش خطر عود حتی در مراحل اولیه، عمل جراحی انجام می شد. اکنون این طرزبرخورد تغییر کرده وتصمیم بر جراحی ناخنک براساس نمای ضایعه: رشد روی قرنیه،پیشرفت، فاکتورهای خطر زا،علایم وسن بیمار میباشد.به هر حال ،ا گر چه بر روی معیارها توافق عمومی وجود دارد؛ مناسبترین نحوه درمان وروشهای جراحی مو رد بحث بوده و هنوز در مر احل ارزیابی هستند.

    روشهای درمانی مختلفی برای ناخنک وجود دارد ولی برای رسیدن به نتایج قطعی و رضایت بخش باید از تکنیکهای متعدد استفاده کرد. جراحی موثرترین درمان برای ناخنک می باشد ؛اما فقط باید در مواردی که واجب باشد، انجام شود.

    دردرمان ناخنک باید چهارگروه درمانی را مشخص کنیم:

    درمان طبی
    درمان بااستفاده از روشهای شیمیایی و فیزیکی
    در مان جراحی
    درمانهای کمکی

    درمان طبی

    در قرون گذشته درمان طبی شامل تجویز موضعی محلولهای گیاهی برای جلوگیری از پیشرفت ناخنک یا برای تشکیل اسکار(جوشگاه) بعد از جراحی ضایعات بوده است. به هر حال هیچ نوع درمان طبی نتایج کافی وطولانی مدت نمی داد. در فرمهای ملتهب ناخنک،با تجویز موضعی کورتیزون درجاتی از تأثیردرمانی دیده می شود. اما درپیشرفت کلینیکی بی تاثیر است. دردرمان انواع ملتهب ناخنک و پینگکولا قطره های چشمی ایندومتاسین درمقایسه با قطره های چشمی دگزامتازون تاثیر درمانی بهترواحساس ناراحتی کمتری دارند. این پروتوکل شامل تجویز شش مرتبه در روز برای 3 روز وبدنبال آن چهار مرتبه در روز به مدت 11 روز میباشد. بنابراین قطر ه چشمی ایندومتاسین به عنوان داروی خط مقدم در درمان ناخنک وپینگکولای ملتهب یا در موارد منع استفاده کو رتیزون موضعی میباشد.

    درمانهای شیمیایی/ فیزیکی

    برای انهدام بافتهای فیبرو -واسکولار زیر ملتحمه ای وسلولهای ناخنک در گذشته ا ز مواد شیمیایی یا روشهای فیزیکی استفاده شده است.این روشها برای درمان ناخنکهای کوچک جایز میباشد.نتایج امیدوار کننده نبوده و بسیاری از این تکنیکها منسوخ شده است.

    در مان جراحی

    آگاه کردن بیمار از اهداف جراحی و نتایج احتمالی، زیربنای جراحی است . در توضیح به بیمار، درصد موفقیت عمل نیز باید بیان شود و درمورد این مطلب که طبیعت ناخنک توام با احتمال عود است و ناخنک عود کننده نسبت به ناخنک اولیه ممکن است وخیم تر باشد ، باید توضیح کامل داده شود. جراحی درمان انتخابی برای ناخنک اولیه و عودکننده است ؛ و تکنیک های متعددی از برداشتن ساده تا تکنیک های پیچیده با پیوند غشای مخاطی و کراتوپلاستی (پیوند قرنیه) وجود دارد. انتخاب تکنیک به هدف نهایی و شدت نمای بیماری بستگی دارد .

    عمل جراحی درناخنک های کوچک که فقط مرز قرنیه را درگیر کرده و باعث کاهش بینایی یا تحریک نمی شوند ،باهدف زیبایی انجام می شود.این عمل اغلب به درخواست بیمار صورت می گیرد. هدف از جراحی برداشتن سر ناخنک و ترمیم ملتحمه با بهم رساندن لبه های زخم است. زمانیکه عمل به طور صحیح انجام شود ، عود نادر بوده و نتایج زیبایی عالی است.

    در ناخنک های پیشرفته تر، بخصوص در انواع پیشرونده که پیشرفت ضایعه منجر به رسیدن و تهاجم به ناحیه اپتیکی می شود ،جراحی لازم است. جراحی به دو منظور انجام می شود:برداشت ضایعه و جلوگیری ازظهور مجدد بیماری . در این گروه از بیماران برداشت ساده به دلیل خطرعود بالا که در80 %موارد اتفاق می افتد ،اندیکاسیون ندارد.

    درناخنک های بزرگتر، زمانیکه ناحیه ا پتیکی مورد تهاجم قرار گرفته ،جراحی برای بازگرداندن بینایی همیشه ضروری است . هدف از جراحی ؛ برداشتن ناخنک از روی قرنیه، کاهش عود، درمان ناحیه اپتیکی و در خیلی از موارد ترمیم ملتحمه بدلیل برداشتن بافت فیبرو- واسکولار (همبندی - عروقی) زیر ملتحمه است.

    درمانهای کمکی

    درمانهای کمکی شامل : استفاده از داروهای ضد میتوزی (میتو مایسین C) ، پیوند اتولگ سلولهای بنیادی Stem Cells از لیمبوس چشم خود فرد و استفاده از پرده آمنیوتیک جنین است.

    در حال حاضر ، برخورد ما با ناخنک محتاطانه است و فقط زمانی مداخله جراحی می کنیم که دلایل کافی داشته باشیم و علائم بالینی واضح دال بر پیشرفت ناخنک وجود داشته باشد.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • وحید یکشنبه 18 تیر 1391 12:08 ب.ظ نظرات ()
    پرده شبکیه چیست؟

    پرده شبکیه لایه ای عصبی است که در قسمت پشتی چشمتان قرار گرفته و نور را گرفته و تصاویر را به طرف مغز هدایت می کند.چشم شبیه دوربین عکاسی است. لنزی (عدسی چشم) که در قسمت جلویی چشم قرار دارد، نور را بر روی پرده شبکیه متمرکز می کند. شما می توانید شبکیه را مانند فیلم دوربین عکاسی فرض کنید که سطح خلفی دوربین را فرش کرده است.
    مفهوم جدا شدگی پرده شبکیه چیست؟
    جدا شدگی پرده شبکیه زمانی رخ می دهد که شبکیه از محل طبیعی خود کنده شود. زمانی که پرده شبکیه جدا شود، عملکرد آن مختل شده و در نتیجه بینائی فرد تار می شود یعنی مثل اینکه فیلم داخل دوربین از محل خود رها شود. جدا شدگی پرده شبکیه مشکل بسیار مهمی تلقی می شود زیرا در صورت عدم درمان ، تقریبا در همه موارمنجر به کوری خواهد شد.


    علل پارگی پرده شبکیه چیست؟

    ژلی بنام "زجاجیه" فضای داخل کره چشم را پر کرده است.زمانیکه ما پا به سن می گذاریم، زجاجیه ممکن است از محل های اتصال خود به پرده شبکیه در قسمت های خلفی چشم فاصله بگیرد. معمولا زجاجیه بدون اینکه مشکلی ایجاد کند از شبکیه جدا می شود. اما در بعضی اوقات، زجاجیه طوری از پرده شبکیه جدا می شود که باعث پارگی و سوراخ شبکیه در یک چند جای آن می شود. مایع داخل چشم ممکن است از طریق این سوراخ ها به پشت شبکیه راه پیدا کند و درست شبیه کنده شدن کاغذ دیواری از دیوار، باعث جدا شدن شبکیه از دیواره چشم شود.

    شرایط زیر باعث افزایش شانس پارگی پرده شبکیه میشود:

    نزدیک بینی

    عمل جراحی قبلی کاتاراکت(آب مروارید)

    گلوکوم(آب سیاه)

    آسیب شدید

    پارگی قبلی پرده شبکیه در چشم مقابل

    سابقه فامیلی پارگی پرده شبکیه

    مناطق نازک موجود در پرده شبکیه چشمتان که توسط چشم پزشک تشخیص داده می شود

    علائم هشدار دهنده جداشدگی پرده شبکیه چیست؟

    این علائم پیش آهنگ ممکن است نشان دهنده جداشدگی پرده شبکیه باشند:

    فلاش های نورانی(شبیه فلاش دوربین)

    مگس پرانی که جدیدا ایجاد شده باشد

    دیدن سایه در اطراف میدان بینائی

    پرده ای خاکستری رنگ که در میدان بینائیتان حرکت میکند

    این علائم همیشه به معنای جداشدگی پرده شبکیه نیست؛ گر چه در صورت بروزاین علائم باید در اولین فرصت مناسب توسط چشم پزشکتان ویزیت و معاینه کامل چشم پزشکی شوید.

    چشم پزشکتان پس از گشاد کردن (باز کردن با قطره های چشمی) مردمک چشم، قادر به تشخیص جدا شدگی پرده چشم خواهد بود. در بعضی از موارد جدا شدگی پرده شبکیه طی معاینه روتین کشف می شود.

    فقط پس از معاینه کامل چشم پزشکی، چشم پزشک می تواند بگوید که سوراخ و پارگی شبکیه و یا مراحل اولیه جداشدگی پرده شبکیه وجود دارد یا خیر؟


    درمان مناسب چیست؟

    سوراخ و پارگی های شبکیه Retinal Tears

    اغلب های شبکیه با جراحی لیزر و یا کرایوتراپی(یخ زدن) درمان می شود و این کار باعث چسبیدن پرده شبکیه به دیواره خلفی چشم می شود. این درمان ناراحتی چندانی ندارد و ممکن است حتی در مطب چشم پزشک نیز انجام شود. درمان معمولا از جداشدن پرده شبکیه جلوگیری می کند.

    جداشدگی شبکیه Retinal Detachments

    تقریبا تمام بیماران مبتلا به جدا شدگی شبکیه برای بازگرداندن پرده شبکیه به محل طبیعی خود، نیاز به عمل جراحی دارند.

     روش های عمل جراحی

    روش های مختلفی برای فیکس کردن جداشدگی شبکیه وجود دارد. تصمیم گیری در مورد نوع عمل جراحی و نوع بی هوشی (بی حسی موضعی یا بی هوشی عمومی) بستگی به خصوصیات جداشدگی دارد.

    در هر کدام از روش های زیر، چشم پزشک محل پارگی را مشخص کرده و با استفاده از لیزر و یا کرایوتراپی سوراخ را می بندد.


    باکل اسکلرا ( کمربند دور صلبیه) Scleral Buckle

    این روش درمانی با قرار دادن باند انعطاف پذیری دور تا دور صلبیه ( اسکلرال باکل یا کمربند صلبیه ای)، صلبیه و شبکیه به هم نزدیک می شوند.جراح در هنگام عمل در اغلب موارد مایع زیر شبکیه را تخلیه می کند تا پرده شبکیه بتواند به محل اولیه خود در مجاورت دیواره پشتی چشم برگردد. این عمل جراحی در اتاق عمل انجام می شود.

    چسباندن شبکیه با کمک گاز یا رتینوپکسی پنوماتیک Pneumatic Retinopexy

    در طی این عمل، حباب گاز بداخل فضای زجاجیه چشم تزریق می شود. حباب گاز با فشاری که ایجاد می کند باعث می شود تا شبکیه در محل پارگی به سمت دیواره خلفی چشم فرستاده شود ودر نتیجه سوراخ مسدود شود. پش از عمل پزشک معالج از شما می خواهد که سرتان را در برای چند روزی در وضعیت خاصی قرار دهید. حباب گاز تدریجا جذب می شود. این عمل را گاهی اوقات می توان در مطب انجام داد.

    ویترکتومی (برداشتن زجاجیه) Vitrectomy

    ژل زجاجیه، که پرده شبکیه را تحت کشش قرار داده از چشم تخلیه شده و به جای آن معمولا حباب گاز تزریق می شود.بتریج خود چشم بداخل فضای درونی مایع ترشح می کند و جایگزین حباب گاز می شود.در بعضی از موارد همراه ویترکتومی، باکل اسکلرا نیز انجام می شود.


    شرایط و دستورات پس از عمل

    شما باید منتظر کمی احساس ناراحتی پس از عمل باشید. پزشک معالج داروهای ضروری را تجویز خواهد کرد و زمان برگشت به فعالیت عادی را به شما خواهد گفت.

    برای مدتی لازم است چشمتان پانسمان باشد

    مدتی پس از عمل، فلاش های نورانی و مگس پران ممکن است ادامه داشته باشد

    اگر حباب گاز در چشمتان باشد، پزشک معالج به شما توصیه خواهد کرد تا مدتی سرتان را در وضعیت خاصی قرار دهید.

    تا زمانی که گاز داخل چشمتان جذب نشده است مجاز به پرواز با هواپیما یا صعود به ارتفاعات نیستید.
    صعود سریع به ارتفاعات می تواند منجر به افزایش خطرناک فشارداخل چشم شود.
    پس از گذشت چند ماه از عمل ممکن است نیاز به تعویض عینک داشته باشید.

    خطرات عمل جراحی چیست؟

    هر عملی خطرات خاص خود را دارد ولی بهر حال، عدم درمان جداشدگی شبکیه معمولا منجر به کاهش بینائی شدید یا کوری می شود.

    بعضی از خطرات جراحی شامل موارد زیر است:

    عفونت

    خونریزی

    افزایش فشار داخل کره چشم

    کاتاراکت یا آب مروارید

    عمل جراحی جداشدگی پرده شبکیه در اغلب موارد موفقیت آمیز است، اگرچه گهگاهی نیاز به عمل دوم نیز دارد. اگر پرده شبکیه مجددا سر جای اولش چسبانده نشود، بینائی تدریجا کم شده و نهایتا فرد کور می شود.

    آیا بینائیتان بهبود می یابد؟

    ممکن است تا بهبود بینائی چندین ماه زمان لازم باشد و در بعضی موارد هرگز به طور کامل به حالت قبل برنگردد.متأسفانه در بعضی از بیماران هیچگونه بهبودی در بینائیشان حاصل نمی شود.

    هر چه جدا شدگی شدیدتر باشد، بینائی کمتر بهبود می یابد. به این دلیل، باید بلافاصله پس از ظهور اولین علامت جدا شدگی شبکیه توسط چشم پزشک معاینه و معالجه شوید.


    آخرین ویرایش: یکشنبه 18 تیر 1391 12:12 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • وحید یکشنبه 18 تیر 1391 12:05 ب.ظ نظرات ()

    نحوه تولید و خروج اشک

    اشک عمدتا توسط غده اشکی که در قسمت فوقانی- خارجی کاسه چشم قرار دارد، تولید می شود. با هر بار پلک زدن، اشک تولید شده روی سطح چشم پخش می شود و میزان اضافه آن توسط سیستم تخلیه کننده اشک ازچشم خارج می گردد و به داخل بینی می ریزد. در حالت طبیعی در هر چشم دو مجرا (بنام کانالیکول فوقانی و تحتانی) برای خروج اشک از چشم وجود دارد: یکی در پلک بالا و دیگری در پلک پایین. این مجاری از دو سوراخ کوچک در لبه پلک بالا و پایین در سمت بینی بنام پونکتوم شروع می شوند. اشک ازپونکتوم ها به داخل کانالیکول فوقانی و تحتانی و سپس کیسه اشکی هدایت می شود. کیسه اشکی در گوشه داخلی چشم در کنار ریشه بینی قرار دارد. سپس اشک از طریق مجرای بینی -اشکی وارد بینی می شود. معمولا انسداد در قسمت های انتهایی این مجرا ایجاد می شود.


    علل اشکریزش

    علل اشکریزش را می توان به دو گروه عمده تقسیم کرد: 1- افزایش تولید اشک از غدد اشکی 2- کاهش خروج اشک از سیستم تخلیه کننده اشک

    افزایش تولید اشک

    علل افزایش تولید اشک از غدد اشکی عبارتند از: تحریک چشم ناشی از التهاب یا عفونت قرنیه (کراتیت)، التهاب یا عفونت ملتحمه (کنژنکتیویت)، التهاب یا عفونت پلکها ( بلفاریت)، خراش یا جسم خارجی قرنیه یا ملتحمه، ترشح اشک به علت تحریک مخاط بینی ، ترشح احساساتی اشک ناشی از فعالیت غده هیپوتالاموس و حتی ترشح رفلکسی اشک در افراد دچار خشکی چشم.

    کاهش خروج اشک

    کاهش خروج اشک از سیستم تخلیه کننده اشک به علت انسداد نسبی یا کامل سیستم تخلیه کننده اشک است که در کودکان و بزرگسالان علت زمینه ای و درمان آن متفاوت است.

    انسداد مجرای اشکی در کودکان و نوزادان

    انسداد مجرای اشکی در کودکان و نوزادان پدیده ای شایع است؛ بطوریکه در نوزادن رسیده( فول ترم) در 5% موارد و در نوزادان نارس تا 30 درصد موارد انسداد مجرای اشکی د موقع تولد مشاهده می شود. این کودکان معولا تا سن 8 الی 9 ماهگی در 90% موارد خود به خود بهبود می یابند و در صورت عدم بهبود خود به خودی، بعد از این سن سونداژ ( میل زدن) مجرای اشکی انجام می شود.

    اگر سونداژ در سن زیر یک سالگی انجام شود، احتمال موفقیت بالای 90% است و هر چه سن در موقع سونداژ بالاتر باشد، احتمال موفقیت کمتر است. در کودکان بالای یک سال معمولا 1 الی 2 بار سونداژ انجام می شود و در صورت عدم موفقیت، لوله مخصوصی از جنس سیلیکون ( بنام کراوفورد) در داخل مجرای اشکی کار گذاشته می شود که تا یک سال در محل باقی مانده و سپس خارج می گردد.

    در کودکان بالای 4 الی 5 سال معمولا نیاز به عمل جراحی داکریوسیستورینوستومی (DCR) همراه با کار گذاری لوله سیلیکون است.

    انسداد مجرای اشکی در بزرگسالان

    انسداد مجرای اشکی فقط در سنین زیر دو الی سه سال با میل زدن یا در اصطلاح سونداژ مجرای اشکی قابل درمان است؛ اما در سنین بالاتر سونداژ فقط جنبه تشخصی دارد و به هیچ وجه برای درمان توصیه نمی شود. لذا در بزرگسالان عملی بنام داکریوسیستورینوستومی (DCR) انجام می شود که طی آن مجرای اشکی به داخل بینی باز می شود. حال اگر قسمت ابتدایی مجرا بسته باشد، باید علاوه بر DCR به مدت چند ماه هم لوله سیلیکون گذاشت؛ ولی در صورت بسته بودن قسمت انتهایی فقط DCR کافی است.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 4 1 2 3 4